saygoodbyetothevowsyoumake:

Why hasn’t everybody in the world reblogged this already.

teigi:

calligraphy 書道 shodou

calligraphie 書道 shodou

kaligrafio 書道 shodou

!Hola! Can it really happen due to an event? I had no idea. I lost mine when I was about 15, so quite recently (I’m 18), but it just sort of… faded away and got weaker, until I realised I had all but lost it. In my case I used to taste and feel emotions and attribute colour and taste to most other things. I think you’re right that we’re all born with it. It’s great that you still have yours – do you know how you managed to hold on to it?

I desperately want my synaesthesia back. I used to have it a hell of a lot, but at some point I lost it. Have spent two days trying to see what colours different foods are in my mind and what different emotions taste like – all things I used to feel. Have read numerous articles on the subject and have come to the conclusion that everyone is born synaesthetic, but that society bleaches it out of the brain when we become social and find that not everyone feels the same colours or shapes or flavours. I guess I clung on to mine longer because I didn’t become social till later. Now I feel bleached and colourless, and it’s horrible. All I remember now are snippets. Sharp flavours were yellow, bitter was black. Melancholy was browny-yellow and tasted earthy. I’m using that to see if I can regain it.

Mi vere volas regajni mian sinestezion. Unufoje mi havis gxin multe, sed iam mi perdis gxin. Mi pasigis du tagojn penanta vidi la kolorojn da diferentaj mangxajxoj en mia menso kaj la gustoj da diferentaj emocioj — cxiuj ajxoj kiujn mi sentis. Mi legis multajn artikolojn koncerne la sinestezio kaj mi atingis la konkludon ke cxiuj homoj naskigxas kun la sinestezio, sed ke la socio blankigas la cerbon kiam oni sociigxas kaj malkovras ke cxiuj ne sentas la samajn kolorojn kaj formojn kaj aromojn. Mi supozas ke mi retenis la mian pli delonge cxar mi ne sociigxis gxis pli malfrue. Jam mi sentas blankigita kaj senkolora, kaj tiu estas abomena. Cxio kiun mi memoras jam estas ajxetoj. Akraj gustoj estis flavaj, amaraj estis nigraj. La melankolia estis brunflava kaj gustis tere. Mi utilizas tiun por vidi se mi povas reteni gxin. Tamen, esperanto ne estas la gxusta lingvo en kiu eksprimi tiun, cxar gxi ne havas koloron mem.

Je veux désespérément récupérer ma synesthésie. Je l’avais beaucoup avant, mais à quelque moment je l’ai perdue. J’ai passé deux jours en tentant de voir les couleurs de certaines nourritures dans ma tête, et les saveurs de certaines émotions – touts choses que je sentais. J’ai lu de nombreux articles sur ce sujet et j’ai conclu qu’on est tous nés synesthétiques, mais que la société la blanchit des cerveaux quand on devient social est rend compte que pas tous le monde ne sent les mêmes couleurs et formes et saveurs. Je suppose que je me suis accroché à la mienne jusqu’à plus tard parce que je n’ai pas devenu social jusqu’à plus tard. Désormais je me sens blanchi et sans couleur, est ça c’est horrible. Tout ce dont je me souviens maintenant, ce sont des fragments. Les saveurs vives étaient jaunes, les amères étaient noires. La mélancolie était brun-jaune et avait un goût de terre. J’utilise cela pour voir si je peux le récupérer.

[No voy traducir todo en español por un tiempo, porque me he dado cuenta que mi español no es suficientemente bueno. Quizás en el futuro :) ]

“Mi ne suferas de frenezo. Mi ĝuas ĉiun sekundon da ĝi.”

“Moi, je ne souffre pas de la folie. J’en profite de chaque seconde.”

“No sufro de la locura. Disfruto de cada segundo.”

sorrowfulkain:

“From deep in my heart

How beautiful the snow

Clouds of the west.” - Issho

心から　（こころから）

雪美しや　（ゆきうつくしや）

西の雲　（にしのくも）

一笑

“De mia profunda kora

Kiel belaj la neĝaj

nuboj en la okcidento.”

“Du fond de mon cœur

Qu’ils sont beaux les nuages

de neige à l’ouest.”

“Desde el fondo de mi corazón

Cuán hermosos son las nubas

de nieve en el oeste.”

theanimalblog:

Submitted by: igotofindthesun

Donacito de: igotofindthesun

Présenté par: igotofindthesun

Presentado por: igotofindthesun

iindia:

Cows, India | Photograph by Mariajoseph Johnbasco

Bovinoj, Hindujo | Fotografaĵo de Mariajoseph Johnbasco

Des vaches, l’Inde | Photographie de Mariajoseph Johnbasco

Vacas, la India | Fotografía por Mariajoseph Johnbasco

:)

Feel like I’ve been screwed up into a ball. Productivity at all time low. Gave up coffee and tea: experienced non-caffeine-high briefly before entering withdrawal. Night-sweats and dehydration headaches have stopped though. Can’t tell you how good that feels. I am crawling back towards my disciplined self.

I need to stop biting my nails as well.

Mi sentas kvazaŭ oni min faldis en buleton. Produktiveco la plej malalta ĉiam. Rezignis kafon kaj teon: spertis la senkafeinan drogekscititon antaŭ ol eniri la senigon. Sed la noktoŝvitoj kaj la senakvecaj kapdoloroj ĉesis. Ne povas diri kiel bona estas tiu sento. Mi rerampas al mian mem disciplinatan.

Ankaŭ mi bezonas rezigni mordeti miajn ungojn. 

Je me sens m’être froissé. Ma productivité est un record de médiocrité. J’ai renoncé au café et au thé: connu la forte de non-caféinité en coup de vent avant d’entrer l’état de manque. Cependant les sueurs nocturnes et les maux de tête de déshydratation se sont arrêtés. Je peux pas dire comment ça se sent bien. Je me retraîne vers le moi plus discipliné.

Il faut que je cesse de me ronger mes ongles aussi.

Tengo la impresión que alguien me ha arrugado en pelota. Mi productividad está a su punto más bajo alguna vez. Dejé el café y el té: me sentía muy bien por un tiempo pero pues entré el abandono. Sin embargo, los sudores nocturnos y los dolores de cabeza de deshidratación se han detenido. No puedo decir cómo bien me siento. Me arrastro otra vez hacia mi carácter disciplinado.

También debo dejar de mordarme las uñas.

Salut, ouais je l’ai vu et aimé, parce que j’aime bien le français et j’ai souvent ressenti la même, bien que je comprenne pas ce que vous avez dit de la cuillère… Oui, je l’étudie au lycée depuis sept ans, mais mon manque de fluidité me frustre encore. Et vous? Vous l’étudiez ou le parler comme langue principale? Aussi, comment peut-on jamais s’ennuyer? Y a toujours quelque chose à faire, n’est-ce pas? Mais j’suis content que vous m’avez parlé. Quoi de neuf? :)